NIPPUR Z LAGASZ N°04 - MINOTAUR

Tytuł oryginalny: Nippur di Lagash

03 - Minotauro

Oryginalnie opublikowany w:

Argentyński magazyn komiksowy „D’Artagnan”, nr 169

Rok wydania: 1968

Scenariusz: Robin Wood

Grafika: Lucho Olivera

Translacja: Gemini AI, Chat GPT

Korekta przekładu: Vallaor i Aristejo

Po dwóch publikacjach osadzonych w XX wieku (lata 70. w Przygodach Roberto i Juliki oraz lata 40. w Batalionie zagłady) wracamy do antycznych czasów Nippura z Lagasz. Tak dalece odległych, że kilkaset lat w jedną czy drugą stronę nie powinno robić nam różnicy! Na pewno nie robiło jej samemu scenarzyście, który, wyganiając swojego bohatera z rodzinnego miasta, skazał go na tułaczkę nie tyle po ziemiach sumeryjskich z XXIV wieku, ile po całej starożytności, gdzie umiejscowienie w konkretnej epoce historycznej ma drugorzędne znaczenie. Robin Wood nie był co prawda tak bezczelny, by wplątać Nippura chociażby w zdobywanie Troi (jak wiemy, jest to możliwe nawet dla postaci z XIX wieku, o ile dysponują wehikułem czasu!), natomiast przy wydarzeniach trudniejszych do uchwycenia w czasie pozwala sobie na pewną dowolność.

Sięgając po jeden z najbardziej rozpoznawalnych mitów greckich, osadza go w epoce wcześniejszej, co pozwala na wysnucie hipotezy dotyczącej jego powstania. Badacze starożytności istotnie dopatrują się korzeni opowieści o Minotaurze w kulturze i obrzędach religijnych Krety w okresie jej największego rozkwitu. W sztuce minojskiej postać byka była jednym z najważniejszych motywów – odnaleźć ją można na freskach, naczyniach rytualnych, pieczęciach i innych zabytkach. Najczęściej pojawiają się przedstawienia akrobatów wykonujących skoki nad bykiem, co mogło być zarówno popularnym widowiskiem, jak i rytuałem religijnym. Nietrudno o wniosek, że samo zwierzę otaczano kultem, co – jak na większość antycznych obrzędów przystało – wiązało się z krwawymi ofiarami.

Choć Wood nie ma ambicji wiernej rekonstrukcji przeszłości, jego wizja narodzin mitu jest nader ciekawa. Proponuje racjonalne wytłumaczenie wydarzeń, które z upływem czasu obrosły fantastyczną otoczką, nie odbierając przy tym samej legendzie jej tajemnicy i siły. Nie mamy tu do czynienia z dekonstrukcją, która rozkłada historię na czynniki pierwsze, lecz z opowieścią wykorzystującą historyczny i archeologiczny kontekst po to, by uczynić mit jeszcze ciekawszym. W pierwszym rzędzie Wood myślał bowiem o dostarczeniu czytelnikom przedniej rozrywki – pamiętając przy tym o uhonorowaniu wielowiekowej tradycji.

MINOJSKIE LINKI:

MEGA (CBR)

MEGA (PDF)

Ciekawym kontrapunktem dla pomysłu Wooda są współczesne Cywilizacje. Kreta. Autorka komiksu również szuka źródeł mitu, ale zamiast przygody serwuje nam rozbudowaną reinterpretację minojskiej kultury – opartą na hipotezach o jej matriarchalnym charakterze i starciu z „patriarchalnymi” Hellenami. Zestawienie obu albumów daje do myślenia: tam, gdzie Wood widzi po prostu wciągającą historię, komiks Simony Mogavino i Carlosa Gómezaproponuje mocno zideologizowaną wizję przeszłości.

GUERRA. BATALION ZAGŁADY

Tytuł oryginalny: Guerra

n.11 - Battaglione di sterminio

Wydawca: Ediperiodici

Rok pierwszego wydania: październik 1978

Scenariusz: Carmelo Gozzo

Grafika: Xavier Musquera

Skan wydania francuskiego: Leefirkins

Rekonstrukcja plansz i okładki: Cyfrowy Baron

Czyszczenie plansz i dymków: Grifos

Translacja: Vallaor

Wstawianie tekstu: Gilotyna_123

Korekta: Aristejo

Drugie spotkanie z serią Guerra na pierwszy rzut oka wydaje się bardziej typowe od poprzedniego – Rewolty bokserów – gdzie oryginalny był sam temat, nader rzadko podejmowany przez komiks. Tymczasem II wojna światowa to nie tylko największy i najkrwawszy, ale też najczęściej ilustrowany konflikt zbrojny wszech czasów. W następujących po nim dekadach pojawiło się całe mrowie komiksowych serii, ukazujących z detalami wszystkie ważniejsze bitwy czy przyglądających się każdemu heroicznemu epizodowi z annałów ruchu oporu.

Nawet w Polsce, gdzie twórcy obrazkowi mieli wyjątkowo pod górkę, jednym z pierwszych tytułów, którym pozwolono ujrzeć światło dzienne, był partyzancki Podziemny front. Co dopiero działo się na Zachodzie, gdzie wyrosły całe setki wojennych cykli – na czele z brytyjskimi gigantami War Picture Library (2103 numery) i Combat Picture Library (1212 numerów).

Jak na tym imponującym tle prezentuje się seria wydawnictwa Ediperiodici? Wygląda na to, że nie znalazła większego odzewu, skoro liczy sobie zaledwie 11 numerów. Czyżby czytelnicy byli już przesyceni wojenną tematyką i nawet obietnica pokazania jej z bardziej dorosłej, „niegrzecznej” strony nie zdołała wzbudzić ich zainteresowania? Problem leżał chyba nie w samej wojnie, lecz w braku unikalnego konceptu, który zaintrygowałby odbiorców.

Mimo to Guerra ma kilka wartych uwagi tomików. Scenarzysta bądź to drastycznie zmienia w nich tło wydarzeń (jak we wspomnianej Rewolcie bokserów), bądź skupia się na mniej oklepanych motywach. Na pewno rzadkością było ukazanie wojny w Polsce z perspektywy agresora, i to tego wyjątkowo niesympatycznego: specjalnych oddziałów wojskowych oddelegowanych do pacyfikacji miast i wsi, czyli po prostu do ludobójstwa. Czy dla żołnierza wcielonego do takiej jednostki istniała trzecia droga – nie zabijać i zarazem nie dać się zabić? Dokładnie na to pytanie stara się odpowiedzieć Batalion zagłady.

Mocnej lektury!

LINKI ZAGŁADY:

MEGA (CBR)

MEGA (PDF)

Ukazany w tym tomie typ zbrodniczej działalności specjalnych oddziałów III Rzeszy w Polsce został potępiony przez Zachód w pierwszej kolejności, na długo przed ujawnieniem pełnej skali Holocaustu. Co ciekawe, sami Niemcy poświęcili mu swój pierwszy powojenny film – Mordercy są wśród nas (Die Mörder sind unter uns, 1946, reż. Wolfgang Staudte). Twórcy ukazali w nim uczestnictwo regularnych żołnierzy Wehrmachtu w pacyfikacjach i masakrach, próbując jednak zrzucić ciężar odpowiedzialności na dowódców, których rozkazy wykonywano pod groźbą rozstrzelania.

KAYAN N°01 - KOREKTA!

Wpadka! Publikując pierwszy epizod Kayana, nieświadomie pominąłem jedną planszę, zaś korektor nie zauważył tego braku ze względu na brak logicznej luki w opowieści. Na pozór wszystko się zgadza: sędziwy mentor bohatera staje do nierównej walki z hordą Hunów i natychmiast zostaje przeszyty włócznią. Tymczasem pomiędzy tymi kadrami znajdowała się cała strona, ukazująca jego męstwo w obliczu przeważającej siły wroga. Choć plansza nie przynosi nowych informacji, buduje szacunek dla postaci nieustraszonego starca (któremu Kayan będzie się starał dorównać) i nienawiść do barbarzyńskich, wyzbytych honoru agresorów. Warto znać ten fragment historii, dlatego gorąco zachęcam do pobrania raz jeszcze tego epizodu, już w wersji kompletnej.

POPRAWIONE LINKI:

MEGA (CBR)

MEGA (PDF)

PRZYGODY ROBERTO I JULIKI - KOMPANI BIAŁEGO DIABŁA

Tytuł oryginalny: Roberto és Julika kalandjai

02 - A Fehér Ördög cimborái

Oryginalnie opublikowany w:

węgierski tygodnik szaradzistów i łamigłówek „Füles”

Numery 45-52, 1970 rok

Scenariusz: Tibor Cs. Horváth

Grafika: Ernő Zórád

Cyfrowe podrasowanie i wstawianie tekstu: Vallaor

Translacja: Chat GPT & Gemini AI

Korekta przekładu: Vallaor i Aristejo

Po dwóch argentyńskich odsłonach powrót na Węgry! Na podstawie dotychczasowych propozycji z tego kraju na tym blogu można było przypuszczać, że publikowano tam wyłącznie komiksy o tematyce historycznej, a ich jedynym rysownikiem był Ernő Zórád. Jeśli chodzi o to drugie spostrzeżenie, na razie nie zamierzam wyprowadzać nikogo z błędu. Choć nie był jedyny, to zdecydowanie okazuje się najlepszy, więc jeszcze długo może pozostać wyłącznym reprezentantem swojego kraju w ramach Gazetowców. Nie da się też ukryć, że miał słabość do kostiumu historycznego i kiedy tylko mógł, osadzał akcję swoich prac w minionych epokach. Nie było to jednak stałą praktyką, o czym świadczy przedstawiana obecnie odsłona serii Przygody Roberto i Juliki, rozgrywająca się tu i teraz, tzn. w Europie początku lat siedemdziesiątych! A konkretnie: w samym sercu swingującego Londynu!

W tym miejscu przyznaję się, że wybór tego konkretnego epizodu był wyłącznym dziełem przypadku, choć kto wie, czy nie przyczynił się do tego nieświęty patron strony! Świadczyłby o tym diabelski tytuł omawianego tomu – Kompani Białego Diabła – który jednak lekko wprowadza w błąd. Żadnych czcicieli sił piekielnych w nim nie odnajdziemy, a czarnym charakterom ani w głowie składanie ofiar Szatanowi. Wystarczy im napchanie kieszeni brudną forsą! A w jaki niecny sposób wchodzą w jej posiadanie, to już tajemnica do odkrycia przez głównych bohaterów: Roberto i Julikę – włoskiego dziennikarza i węgierską sportsmenkę, których poza gorącym uczuciem łączy talent do rozwiązywania kryminalnych intryg.

Seria o sensacyjnych przygodach zakochanej pary ukazywała się pierwotnie w magazynie szarad i łamigłówek „Füles” w latach 1970–1973. Ogółem powstało dziewięć odsłon ich przygód. Obecnie prezentowana jest druga w kolejności, co ma swoje odzwierciedlenie w fabule. Bohaterowie zdążyli się już zauroczyć, wyraźnie między nimi iskrzy, zwiedzają nawet razem Londyn, ale bliższa relacja wciąż jeszcze przed nimi. Czy włoskiemu przystojniakowi uda się namówić piękną Węgierkę na dzielenie pokoju hotelowego? Śledzenie dynamiki tej relacji wydało mi się nawet ciekawsze od samej intrygi kryminalnej! Nie jestem jednak pod tym względem miarodajny. Na przykład w klasycznych zeszytach Spider-Mana zawsze bardziej interesowały mnie miłosne perturbacje Petera Parkera z Gwen Stacy i Mary Jane niż obligatoryjne starcia z superzłoczyńcami.

Nie zdradzając szczegółów kryminalnej intrygi epizodu, zwrócę jednak uwagę na najlepiej wygraną dramaturgicznie lokalizację: gabinet figur woskowych, w którym znalazło się miejsce na takie ikony kina fantastycznego, jak Drakula (patrz okładka) czy King Kong. Zapewne dla rysownika było niemałą frajdą odmalowanie tych postaci, zwłaszcza że w przeciwieństwie do włoskich kolegów nie miał na co dzień ku temu okazji. Wydaje się, że komiksowe horrory nie cieszyły się na Węgrzech popularnością, jeśli w ogóle dopuszczano je do druku – podobnie zresztą jak w Polsce, gdzie na pełnoprawną obrazkową grozę należało poczekać jeszcze ładnych kilkanaście lat!

LINKI Z SOHO:

MEGA (CBR)

MEGA (PDF)

Przedstawiony w komiksie gabinet figur w Soho jest fikcyjny, wystarczy jednak przejechać kilka przystanków metrem na ulicę Marylebone, by trafić do słynnego Madame Tussauds London. To najsłynniejsze muzeum figur woskowych w Anglii istnieje od 1835 roku, a w obecnej lokacji od 1884 roku. Wśród słynnych postaci, które można tam podziwiać, znajduje się Dracula w kreacji Beli Lugosiego. Dla Ernő Zóráda punktem odniesienia był jednak zdecydowanie Christopher Lee!

KAYAN N°01

Tytuł oryginalny: Kayan n°01

Oryginalnie opublikowany w:

Argentyński magazyn komiksowy „Fantasía Super Anual”, nr 1

Rok wydania: lipiec 1977

Scenariusz: Robin Wood

Grafika: Jorge Zaffino

Translacja: Gemini AI, Chat GPT

Korekta przekładu: Vallaor i Aristejo

Spotkania z Robinem Woodem ciąg dalszy! Tym razem proponuję Wam pierwszy odcinek serii Kayan, która powstała dekadę po debiucie Nippura. Widać to zwłaszcza w grafice Jorge Zaffino, stawiającej na muskularnych, zionących testosteronem, półnagich facetów. Wpływ Conana Barbarzyńcy z komiksów Marvela jest ewidentny, lecz Wood nie osadza opowieści w czasach przedpotopowych, lecz znacznie nam bliższych. Akcja osadzona jest w połowie wieku V naszej ery, a rozpoczyna wraz z najazdem Hunów na perską społeczność, której reprezentantem jest Kayan. Perskiej narodowości nie widać na pierwszy rzut oka. Zamiast charakterystycznej dla wojowników z jego kraju zbroi bohater ubrany jest wyłącznie w skórzaną spódniczkę, dumnie wypinając nagi tors. Można jednak przymknąć oko na ten szczegół, Kayan wywodzi się z górzystej prowincji, a nie stolicy, nie musi więc przestrzegać obowiązującej mody.

Aby nie zdradzić zbyt wiele z pierwszego odcinka, w którym zarysowany zostaje główny konflikt serii, spieszę już z linkami, zaś wszystkich ciekawych samej osoby scenarzysty, Robina Wooda, odsyłam do dalszej części wywiadu, jaki udzielił argentyńskiemu dziennikowi Página/12. Tym razem scenarzysta zdradza, jak tworzy bohaterów i osadza ich w historycznym świecie, skąd czerpie inspiracje oraz dlaczego uważa się przede wszystkim za pisarza popularnego, stawiającego na pierwszym miejscu zadowolenie czytelnika.

PERSKIE LINKI (aktualizacja 13.09.2026):

MEGA (CBR)

MEGA (PDF)

BAWIĆ SIĘ W BOGA, ALE W KOMIKSOWYCH KADRACH - CZĘŚĆ II

Od trzydziestu lat Robin Wood zasila swoimi historiami czasopisma wydawnictwa Columba: El Tony, Fantasía, D'Artagnan, Nippur, Magnum i inne. W tym czasie stworzył dziesiątki postaci i serii: Mark, Aquí la Legión, Or-Grund, Los aventureros, Harry White, Dago, Chindits, Dax, El Cosaco, Helena, Amanda, Ronstadt, Savarese, Mojado, Martin Hel i wiele innych.

Wiele jego postaci jest znanych w Europie. Wood mówi, że Włochy — gdzie otrzymał nagrody Yellow Kid i Pléyade — są jego najważniejszym rynkiem. Tam sprzedano prawa do Heleny na potrzeby telewizji, a niektóre jego komiksy, jak Dago, ukazują się w książkowych wydaniach w nakładach sięgających 40 tysięcy egzemplarzy. Ta postać pojawia się obecnie codziennie w tureckiej gazecie. Publikował także we Francji, Niemczech i Hiszpanii, gdzie przez pewien czas prowadził wydawnictwo Wood. Do chwili, gdy znudziła mu się rola przedsiębiorcy.

— W Europie komiks jest bardzo szanowaną dziedziną sztuki i obecnie ma większy rynek niż książki. Ponadto rodzą się nowe związki między komiksem a kinem i telewizją. Kiedy dziś powstaje komiks, od razu myśli się o jego adaptacji.

Jak wygląda proces tworzenia komiksu? Najpierw rodzi się postać czy kontekst?

Zawsze postać. Na jej podstawie pisze się całą resztę i rozwija historię czy przygodę. Na przykład gdy jakaś kobieta woła o pomoc, Nippur przeklina, idzie niechętnie i patrzy, co się dzieje; Pepe Sánchez pobiegłby w przeciwnym kierunku; a Dennis Martin sprawdziłby, czy dziewczyna jest ładna. To postać wyznacza kierunek przygody. Sama historia jest na ogół prosta. Martin Hel, jedna z moich ostatnich postaci, jest złowieszczy — więc automatycznie wszystkie jego historie takie będą. Bohater musi być ludzki, wiarygodny, realistyczny. Nie jest aż tak ważne, żeby był dobry.

Które z pańskich postaci poruszają się po Buenos Aires?

Mi novia y yo, Pepe Sánchez i Amanda. Amanda to postać, która pochodzi z Posadas — biedna dziewczyna, nieślubna córka, która później wyjeżdża do Buenos Aires i mieszka w pensjonatach. To moje własne życie, tylko przedstawione poprzez postać kobiecą. Prawdopodobnie jest obecnie jedną z najpopularniejszych moich postaci we Włoszech.

Czy bada pan kontekst, w którym poruszają się pańskie postacie?

Absolutnie. Bardzo dużo czytam, a historia jest moją pasją. Trzeba czytać, trzeba wiedzieć, o czym się pisze — z szacunku dla czytelnika. Kiedyś straciłem kontakt z wydawnictwem i wyznaczyli kogoś do pisania Nippura. W kilku rozdziałach umieścił go obok Aleksandra Wielkiego: przeskoczył tysiąc lat.

Czy zdarza się panu zauważyć, że powtarza ten sam schemat?

Tak, bardzo często. Czasami piszę i mówię sobie: „To już napisałem”. To normalne. Trzeba na jakiś czas przerwać pracę, odświeżyć pomysły i nie popaść w rutynę. Sekret polega na tym, żeby historia była świeża i inna. Ale nie zawsze się to udaje.

Wood nadaje swoim postaciom twarze aktorów. Jak wyjaśnia, pomaga mu to wyobrażać sobie ich ruchy. Nippur ma na przykład twarz młodego Charltona Hestona, a Savarese — Dustina Hoffmana. Nie ma ustalonego rytmu pracy i może pisać wszędzie. Prawie w ogóle nie poprawia tekstu — pisze od razu, jednym ciągiem. Twierdzi, że ceni anonimowość i dlatego mieszka w Kopenhadze. Mówi po angielsku, francusku, włosku i duńsku, a we Włoszech, Francji i Niemczech publikował opowiadania i powieści.

Kto jest pana mistrzem w tej dziedzinie?

Pratt, Oesterheld, Breccia, Milo Manara... Jeśli nie uczysz się od innych ludzi, jesteś idiotą. Serpieri, ten, który tworzy Druunę, we Włoszech. Oesterheld jest jednym z moich wzorów. Rozmawiałem z nim w życiu tylko raz. Najlepszy komiks świata, Mort Cinder, stworzył właśnie on. Jest wspaniały.

Jakie opinie na temat pańskiej twórczości do pana docierają?

Na ogół są dobre. Ludziom podoba się to, co robię. Zawsze uważałem się za pisarza popularnego. To znaczy: nigdy nie próbowałem przekazywać żadnego przesłania — ani politycznego, ani moralnego, ani żadnego innego. Piszę to, co sam chciałbym przeczytać. Jestem czytany, co oczywiście jest moją funkcją. Bo pisarz, który nie chce być czytany, przypomina łódź podwodną, która nie chce zanurzyć się pod wodę.

NIPPUR Z LAGASZ N°03 - WŁÓCZNIE I PIASEK

Tytuł oryginalny: Nippur di Lagash

03 - Las lanzas y la arena

Oryginalnie opublikowany w:

Argentyński magazyn komiksowy „D’Artagnan”, nr 163

Rok wydania: 1967

Scenariusz: Robin Wood

Grafika: Lucho Olivera

Translacja: Gemini AI, Chat GPT

Korekta przekładu: Vallaor i Aristejo

W trzecim odcinku swych przygód Nippur spotyka piratów z Krety, a choć to wiek brązu, nie różnią się oni zbytnio od tych z XVII-wiecznej Tortugi. Mają inne stroje i uzbrojenie, lecz ich modus operandi praktycznie nie uległ zmianie przez wieki. Zamiast więc niepotrzebnie rozwodzić się nad morskimi łupieżcami, z miejsca odsyłam do samego epizodu, a spragnionych dodatkowej wiedzy zachęcam do lektury rozmowy z Robinem Woodem, scenarzystą Nippura i wielu innych kultowych serii komiksowych. Artykuł Angela Berlangi ukazał się 18 sierpnia 1998 roku w argentyńskim dzienniku Página/12. Jego pierwsza część przedstawia drogę Wooda od ubogiego dzieciństwa i przypadkowego debiutu, po decyzję o porzuceniu etatu i rozpoczęciu nomadycznego życia z maszyną do pisania w plecaku...

PIRACKIE LINKI:

MEGA (CBR)

MEGA (PDF)

BAWIĆ SIĘ W BOGA, ALE W KOMIKSOWYCH KADRACH - CZĘŚĆ I

To twórca Nippura z Lagasz, Marka, Savaresego, Nieśmiertelnego Gilgamesza, Pepe Sáncheza i całej rzeszy innych postaci, które zapisały się w historii. Niestrudzony globtroter mieszka dziś w Danii, skąd pisze historie publikowane w Argentynie i Europie, a także próbuje swoich sił w scenariuszach telewizyjnych.

Zawrotne tempo jest zazwyczaj podstawą komiksu, a jego własne, szaleńcze tempo przenika życie Robina Wooda, weterana scenariuszy komiksowych, autora Nippura z Lagasz, Czarengo Janczara Dago, Heleny i wielu innych serii. Urodził się w Asunción w Paragwaju w 1944 roku. Dzieciństwo spędził na przemian w tym mieście i w Buenos Aires. W wieku dwunastu lat rzucił szkołę i uciekł z domu. Nie znał swojego ojca, a z irlandzką matką nie układało mu się dobrze („nienawidziliśmy się”). Jego irlandzki dziadek opowiadał mu o swoich przeżyciach podczas I wojny światowej i to właśnie po nim Wood odziedziczył pasję do opowiadania historii.

— Mój dziadek i ja jesteśmy shanachies — opowiada. — W każdym irlandzkim pokoleniu jest jeden. To gaelickie słowo określające człowieka, który opowiada historie; odpowiednikiem byłby payador w tradycji gauchos. Kiedy byłem mały, siadałem z kuzynami i przyjaciółmi i opowiadałem im historie, które wcześniej opowiedział mi dziadek. W ten sposób przekazuje się tradycję ustną, a jednocześnie ją upiększa. Nie opowiada się prawdy, tylko jej wersję. To tak jak z ubieraniem się na wyjście: zakłada się koszulę, krawat, garnitur, czyści buty... Nie wygląda się wtedy tak jak na co dzień, tylko ubiera się na wyjście. Z opowiadaniem historii jest tak samo — i człowiek daje się ponieść magii opowiadania.

Od chwili opuszczenia domu aż do rozpoczęcia pracy pisarskiej Wood utrzymywał się z najróżniejszych zajęć: pracował przy wyrębie lasów w Alto Paraná, zmywał naczynia w restauracjach i ewidencjonował karty w fabrykach. Były to trudne czasy — noce spędzał na dworcu Retiro albo w pensjonatach, gdzie w jednym pokoju stało po pięć łóżek. — Przez osiem czy dziesięć lat nie zdejmowałem butów do snu — wyznaje w rozmowie, której udziela Página/12 z Kopenhagi.

— Jak udało się panu z tego wyrwać? W podobnych sytuacjach większości ludzi się to nie udaje.

— Mnie uratowała pasja do czytania i pisania. W domu nie było pieniędzy, ale były książki. Dorastałem otoczony książkami, a później, kiedy odszedłem z domu, również czytałem wszystko, co wpadło mi w ręce. W wieku ośmiu lat czytałem Simone de Beauvoir, Hemingwaya... Miałem też szczęście trafić na coś, co dało mi pracę i pieniądze: komiks. Do tego czasu żyłem w skrajnej nędzy.

— Kiedy zaczął pan pisać scenariusze komiksowe?

— Zacząłem przypadkiem, trzydzieści lat temu. Chciałem zostać rysownikiem i zrobiłem kilka kursów, ale nie byłem zbyt dobry. Poznałem faceta, który świetnie rysował, Lucho Oliverę, i razem studiowaliśmy Sumerów. Lucho, który pracował w wydawnictwie Columba, któregoś dnia klął, że scenariusze są beznadziejne. Zaproponował, żebym sam jeden napisał. Napisałem Historia para Lagash, w której pojawiał się facet o imieniu Nippur. W tamtym czasie pracowałem w fabryce w Martínez i dowiedziałem się o publikacji, kiedy zobaczyłem czasopismo w kiosku. Poszedłem do wydawnictwa i powiedzieli mi, że kupują moje scenariusze.

— Jakie postacie pojawiły się po Nippurze?

— Później stworzyłem Jackaroe, Mi novia y yo, Dennisa Martina, Pepe Sáncheza... Po roku pracy dla Columby powiedziałem im, że odchodzę. Miałem za sobą sześć lat pracy w fabrykach. Powiedzieli mi, że mam tam przyszłość, ale chciałem odejść. Zaproponowałem, że będę wysyłał scenariusze pocztą, a oni powiedzieli, że czegoś takiego w wydawnictwie jeszcze nigdy nie było. Ostatecznie, niechętnie, się zgodzili.

Wood zarzucił plecak na ramię, zabrał przenośną maszynę do pisania i wyruszył do Neapolu. Od tamtej pory przemierzył świat i wysyłał swoje scenariusze z najbardziej egzotycznych i różnorodnych miejsc. Był w Londynie, Mongolii, Meksyku, Stambule, Grecji, Portoryko, Barcelonie — podróżując autostopem albo samolotem, pociągiem, statkiem czy samochodem. Co jakiś czas zatrzymywał się na kilka lat. Mieszkał w Kalifornii, w izraelskim kibucu, w Marbelli i Sydney. Choć obecnie mieszka w Danii wraz z żoną i czwórką duńskich dzieci, zaznacza, że nie jest szczególnie rodzinny i woli podróżować samotnie.

CIĄG DALSZY NASTĄPI...

ZORDON N°11 - KOŃ TROJAŃSKI

Tytuł oryginalny: Zordon

n.11 – Il cavallo do Troja

Wydawca: Ediperiodici

Rok pierwszego wydania: sierpień 1975

Scenariusz: Ennio Missaglia

Grafika: Bruno Marraffa

Skan wydania włoskiego i francuskiej translacji:

Charles (VintageComix), AtomHic (BDtrash)

Cyfrowa rekonstrukcja: Cyfrowy Baron

Czyszczenie plansz i dymków: Grifos

Przekład: Vallaor

Wstawianie tekstu: Vallaor, Gilotyna_123

Korekta: Aristejo

Trudno wymarzyć sobie bardziej sprzyjające okoliczności do publikacji tomiku pod tytułem Koń trojański! Świat oszalał na punkcie najnowszej adaptacji Odysei, od kilku tygodni bijącej frekwencyjne rekordy. Sam wybieram się na film w najbliższych dniach, dlatego nie jestem w stanie powiedzieć, na ile spełni moje oczekiwania. Wszyscy zgadzają się, że to spektakl imponujący wizualnie, wręcz zapierający dech w piersiach, tak że wskazany jest seans w IMAX. Po premierze przycichły też emocje związane z kontrowersyjnym castingiem, będące najwyraźniej elementem strategii marketingowej, rozgrzewając Internet do czerwoności miesiące przed premierą. Obecnie najważniejsze pytanie dotyczy motywacji stojącej za twórcą – w jakim celu sięgnął akurat po ten tekst kultury i jakie przesłanie w nim wyeksponował.

Niewykluczone, że o swoich wrażeniach z kina napiszę przy okazji publikacji kolejnej odsłony serii, bowiem na ostateczną konkluzję wątku trojańskiego przyjdzie jeszcze poczekać. Póki co czekają nas kolejne rewelacje dotyczące przebiegu wojny trojańskiej, zadające kłam przekazywanej od tysiącleci wersji wypadków. I to na bardziej fundamentalnym poziomie niż uczynienie z Heleny osoby czarnoskórej, co do niedawna było największym zastrzeżeniem wobec filmu Christophera Nolana. W Zordonie nic nie jest takie, jakim się wydaje, począwszy od samych przyczyn konfliktu. Zarazem zachowane zostają pozory mające na celu przedstawienie agresji greckich państw na Troję jako moralnie uzasadnionej, wynikającej ze szlachetnych pobudek. Nie mniejsze zaskoczenie związane będzie z tytułowym koniem trojańskim, który przeszedł do legendy jako genialny podstęp, lecz obecnie wydaje się nam bardzo ryzykowny. Trojanie mieli powody, by nie ufać nękającym ich od dekady Grekom. Czy tak wytrawny strateg jak Odyseusz postawiłby wszystko na jedną kartę, ryzykując całkowite fiasko?

Nie zdradzając nic więcej z przebiegłych planów Odysa, warto zauważyć, że twórcy nie przepisują tej postaci na nowo. Podobnie jak w antycznym micie, jest to zdecydowanie najbardziej inteligentny i pomysłowy spośród greckich dowódców. A może nawet bardziej, zważywszy na fakt, że pretekst do rozpoczęcia wojny wychodzi w komiksie od niego. Homer zapewne nie pochwaliłby sposobu przedstawienia Olimpijczyków (również oni skrywają pewien brzydki sekret), lecz względem Odysa nie miałby zastrzeżeń. Mitologiczni herosi bynajmniej nie byli kryształowi, a podczas wojny kierowali się bardziej skutecznością niż szlachetnością, nie czyniąc sobie z tego wyrzutów. I trochę obawiam się, że w celu przybliżenia Odyseusza do współczesnych standardów moralnych jego nowe ekranowe wcielenie może być ogarnięte wyrzutami sumienia po podłożeniu Trojanom przysłowiowej świni (tzn. drewnianego konia) i czynnym udziale w splądrowaniu ich miasta. Grecki wojownik ze stresem pourazowym to niezbyt zachęcająca wizja!

TROJAŃSKIE LINKI:

MEGA (CBR)

MEGA (PDF)

Najciekawszy z dotychczasowych filmowych koni trojańskich pojawił się w Troi (2004) Wolfganga Petersena. Realizatorzy wyszli z całkiem słusznego wniosku, że jedynym budulcem, jakim mogli dysponować Grecy na plaży, były drewniane elementy rozebranych i spalonych okrętów. Na ekranie wyraźnie widać, że owa monstrualna konstrukcja składa się z powiązanych linami kadłubów i desek. W rzeczywistości mierzący ponad 12 metrów rekwizyt powstał ze stali oraz włókna szklanego imitującego postarzone drewno. Jak widać – na ekranie nic nie jest tym, czym się wydaje!